Apeldoorn, The Netherlands
Menu
menu

Beste Indonesiërs,

Via deze weg wil ik gebruik maken van de mogelijkheid om jullie volk oprecht te feliciteren met de viering van de vrijgevochten onafhankelijkheid, welke is verkregen op 17 augustus 1945. Een gevecht waarbij, na eeuwen te zijn gekoloniseerd door Westerse en Arabische wereldmachten (inclusief Japan), onbeschrijfbaar leed is vereeuwigd in de door bloed doordrenkte vruchtbare gronden van jullie geboortegrond.

Toch moet mij als ingezetene van Nederland met Molukse roots en een sterk gewortelde dubbele identiteit iets van het hart:

Langs de hobbelige weg naar een stabiele democratie past op een memorabele dag als deze een stevige vorm van zelfreflectie, waarbij kritiek op het functioneren van de rechtsstaat en het naleven van universele mensenrechten van noodzakelijk belang is. Waarbij emotie en ratio niet altijd van elkaar gescheiden kunnen worden, zie het maar als betrokkenheid. Een positieve en constructieve benadering is wenselijk.

Het recht op zelfbeschikking is een groot goed dat wereldwijd wordt gedragen. Dat het door politieke belangen stelselmatig weerstand opwekt is inherent aan de agressieve dominantie van de elite, die zinspeelt op de welbekende verdeel-en-heers tactieken. Waarbij we de ‘kerusuhan’ (burgeroorloog tussen christenen en moslims) aan het eind van de jaren ’90 gemakshalve hiervoor als voorbeeld kunnen nemen. Of neem het dekolonisatieproces waar Nederlandse historici zoals Marjolein Van Pagee en onderzoekers van het KILTV aan deelnemen door de Molukse vrijheidsstrijd te marginaliseren tot een koloniaal overblijfsel, zonder de nodige contextuele feiten te benoemen. Laten we daar vooral scherp op blijven.

De laatste jaren – en de jaren daarvoor – wordt met name op de Molukken en West-Papua een repressief beleid gevoerd door de Indonesische autoriteiten, waarbij de fysieke en psychologische effecten zich niet altijd voor het oog van de camera’s voltrekken. Journalistieke vrijheid geldt daar immers niet. Wat wij wel weten is dat een volk dat leeft onder tirannie zich altijd zal verzetten tegen haar onderdrukker, daar weten jullie helaas alles van. Ik pleit hier niet direct voor de Republiek Maluku Selatan (RMS) daar moet in dat geval het Molukse volk aldaar zich maar over uitspreken. Als men vrij wilt zijn dan verdient dat mijn en uw steun in alle opzichten.

We kunnen onze ogen niet blijven sluiten voor onrecht. Het naleven van mensenrechten is van cruciaal belang voor een gezonde democratie. Dat is het fundament. Daar kunt u het lastig mee oneens zijn.

Ik kan nog een heel stuk schrijven maar zal dat bewaren voor de toekomst. Waar ik in ga zoomen op het pijnlijke – maar noodzakelijke – dekolonisatieproces die de Molukkers dienen te ondergaan. Afijn, los van politieke belangen, want die zijn er natuurlijk, is het mijn vurige wens dat wij in de toekomst vredig naast elkaar kunnen leven. Ik bedrijf geen politiek maar beschouw deze strijd als een burgerlijke plicht. De strijdbijl begraaf ik liever vandaag dan morgen. Echter, jullie leven in vrijheid en met de kennis uit het verleden en de blik op de toekomst is het belangrijk om te beseffen dat de transformatie van ‘slachtoffer’ naar ‘dader’ een dunne scheidslijn betreft.

Laten we samen strijden tegen onrecht en gezamenlijk vechten voor vrijheid. Zodat ook wij ooit op een dag zonder geweld onze mooie vierkleur kunnen hijsen.

Mena Muria!

Leave a reply